Ο Χάρης Κουσουμβρής υπήρξε στο παρελθόν ένα από τα ηγετικά στελέχη και
ταμίας της Χρυσής Αυγής. Μέλος για 12 χρόνια, από το 1990, ο ίδιος
αποκαλεί τον εαυτό του «στρατιώτη» της οργάνωσης παρά την υψηλή του θέση
στην ιεραρχία. Το όνομά του εμφανίζεται σε υποθέσεις, όπως αυτή του
Περίανδρου, αλλά και σε άλλες δολοφονικές επιθέσεις και δράσεις της
Χρυσής Αυγής. Μετά από 12 χρόνια ο Χάρης Κουσουμβρής αποχωρεί από τη
Χρυσή Αυγή και το 2004 γράφει το βιβλίο «Γκρεμίζοντας το μύθο της Χρυσής
Αυγής» αποκαλύπτοντας στοιχεία για τις δράσεις της ναζιστικής
οργάνωσης, και παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως μεταμελημένο και
απογοητευμένο.
Ιδού κάποια αποσπάσματα:
«Ναι υπήρξα μέλος μιας οργάνωσης με ένα συγκεκριμένο χαρακτήρα. Δεν τον ονομάζω ιδεολογικό χαρακτήρα διότι δεν μπορείς να προσάψεις στην Χρυσή Αυγή συγκεκριμένο ιδεολογικό χαρακτήρα. Βρέθηκα στην ηλικία των 17 χρόνων ανάμεσα σε μια νεανική παρέα που νόμιζα ότι θα μπορούσε να αποτελέσει για μένα το λίκνο αναπτύξεως των εφηβικών μου οραμάτων, άμεσα συνδεδεμένων με τον συναισθηματισμό αυτής της ηλικίας.
[...]
Δυστυχώς οι περιρρέουσες πολιτικές ισορροπίες σε τούτη την παραπαίουσα Κοινωνία είναι τόσο συγκεχυμένες που ώστε δεν κατάφεραν να διαφωτίσουν κατά πως έπρεπε έναν ανυποψίαστο έφηβο, προστατεύοντάς τον από τις «εξολισθήσεις»... Έτσι ο νέος που μικρός έπαιζε στις γειτονιές της Κυψέλης θέλησε να διασκεδάσει τις αγωνίες του εντασσόμενος σε μια αγέλη, η οποία απ’ ό,τι φάνηκε εμφανιζόταν μασκαρεμένη
Σαφώς και δεν αποζητώ συγχωροχάρτια! Σαφώς και θεωρώ ότι η εφηβική αφέλεια δεν συνιστά και λόγο αφέσεως αμαρτιών την στιγμή που η ίδια η ηλεκτρονική εποχή μας εφόσον σου παρέχει όλες τις δυνατότητες ενημερώσεως δεν συγχωρεί άγνοια... Αλλά ο αναμάρτητος....
[...]
Ήμουν πολύ μικρός για να καταλάβω πόσο ύπουλα το διεφθαρμένο Σύστημα, προκειμένου να κυριαρχήσει πάνω στις ανόητες μάζες κατασκεύαζε αντιπαλότητες... Πόσο στυγνά μετέτρεπε τους ανθρώπους σε πεζοδρομιακές φατρίες προκειμένου να κυριαρχεί πάνω στα συντρίμμια τους κι έτσι ελάχιστες μεγαλοαστικές συμμορίες να σκυλεύουν πτώματα και πατώντας επί πτωμάτων να ευημερούν πάνω στη δυστυχία των ηλίθιων. Σπούδασα τη μικρότητα αυτού του Συστήματος κι ευτυχώς κάλιο αργά παρά ποτέ κατάλαβα ότι το Σύστημα αυτό δεν είναι απρόσωπο αλλά καθρεφτίζεται με το είδωλο όλων όσων ηθελημένα ή αθέλητα συμμετέχουν στην τεχνητή «αντιπαλότητα» των δήθεν ιδεολογικών ‘Παρατάξεων’ των οποίων οι συγκρούσεις καταλήγουν στην εδραίωση της κυριαρχίας των ολίγων...
[...]
Οι πεινασμένοι να αλληλοσπαράσσονται για να κυριαρχούν οι πλουτοκράτες και οι προστάτες τους τα καλοφαγωμένα μαντρόσκυλα του σάπιου αστικού Συστήματος! Καλός μαλάκας θα μου πει κανείς ήμουνα... Ίσως ναι ίσως όχι!
Εκείνο που θυμάμαι είναι κάποιες αξίες να με ωθούν ανεξέλεγκτα μέσα σε ένα ρεύμα ανάξιας καθημερινότητας που άλλοι διαμόρφωναν για μένα. Κάποιοι επιτήδειοι με έσπρωχναν σε τεχνητές και ανάξιες αντιπαλότητες κι ένας από αυτούς σίγουρα ήταν και ένας κομπλεξικός που ήθελε να καλύψει τις απελπιστικές υπαρξιακές του ανασφάλειες στήνοντάς γύρω του μιαν αυλή μαριονετών η οποία θα του προσέδιδε λόγο υπάρξεως. Κι αυτός δεν ήταν παρά ένα πιόνι του Συστήματος το οποίο παράγει αβαντάρει και διαθέτει κάμποσα τέτοια πιόνια.
[...]
Ε λοιπόν έχω το θάρρος να πω ότι είχα πέσει κι εγώ στη παγίδα του κατασκευασμένου φανατικού οπαδού ενός αστείου ‘φυρερίσκου’ ενός πλάσματος που αν η Κοινωνία είχε στοιχειώδη ευθιξία θα τον είχε κλείσει σε κλουβί και τα τον περιέφερε στις γειτονιές να διασκεδάζουν οι θλιμμένοι δανειολήπτες! Ναι σε μια κοινωνία που το Σύστημα υποχρεώνει τους ηλίθιους υπηκόους του σε ισόβια τοκογλυφική αφαίμαξη, εγώ ο μεροκαματιάρης κατευθυνόμουν από έναν μισότρελλο ‘γκουρού’ εναντίον άλλων μεροκαματιάρηδων γιατί έτσι το ήθελε η ‘ιδεολογία’ η μάλλον τα ανομολόγητα βιοποριστικά συμφέροντα του ‘γκουρού’ ο οποίο βέβαια ποτέ δεν έμαθε τι θα πει μεροκάματο.
[...]
Τι αντιπροσώπευε για μένα αυτή η θλιβερή προσωπικότητα; Στην αρχή τα πάντα, όχι γιατί με έπεισε έστω και μια στιγμή για την αξία που ποτέ δεν είχε αλλά διότι έβλεπα πολλούς σαν και μένα να την πλαισιώνουν πιστεύοντας όπως κι εγώ ότι αντιπροσώπευε κάποιες αξιες. Έλεγα ‘δεν είναι δυνατόν για να είναι όλοι αυτοί γύρω του αξίζει!’ και έτσι υπάκουα στις προβοκατόρικες διαταγές του χωρίς να τις κρίνω. Ήμουν στρατιώτης τους κι ήξερα πως ο στρατιώτης δεν κρίνει αλλά υπακούει!»
αναδημοσιευμένο απόσπaσμα από tvxs.gr
Ιδού κάποια αποσπάσματα:
«Ναι υπήρξα μέλος μιας οργάνωσης με ένα συγκεκριμένο χαρακτήρα. Δεν τον ονομάζω ιδεολογικό χαρακτήρα διότι δεν μπορείς να προσάψεις στην Χρυσή Αυγή συγκεκριμένο ιδεολογικό χαρακτήρα. Βρέθηκα στην ηλικία των 17 χρόνων ανάμεσα σε μια νεανική παρέα που νόμιζα ότι θα μπορούσε να αποτελέσει για μένα το λίκνο αναπτύξεως των εφηβικών μου οραμάτων, άμεσα συνδεδεμένων με τον συναισθηματισμό αυτής της ηλικίας.
[...]
Δυστυχώς οι περιρρέουσες πολιτικές ισορροπίες σε τούτη την παραπαίουσα Κοινωνία είναι τόσο συγκεχυμένες που ώστε δεν κατάφεραν να διαφωτίσουν κατά πως έπρεπε έναν ανυποψίαστο έφηβο, προστατεύοντάς τον από τις «εξολισθήσεις»... Έτσι ο νέος που μικρός έπαιζε στις γειτονιές της Κυψέλης θέλησε να διασκεδάσει τις αγωνίες του εντασσόμενος σε μια αγέλη, η οποία απ’ ό,τι φάνηκε εμφανιζόταν μασκαρεμένη
Σαφώς και δεν αποζητώ συγχωροχάρτια! Σαφώς και θεωρώ ότι η εφηβική αφέλεια δεν συνιστά και λόγο αφέσεως αμαρτιών την στιγμή που η ίδια η ηλεκτρονική εποχή μας εφόσον σου παρέχει όλες τις δυνατότητες ενημερώσεως δεν συγχωρεί άγνοια... Αλλά ο αναμάρτητος....
[...]
Ήμουν πολύ μικρός για να καταλάβω πόσο ύπουλα το διεφθαρμένο Σύστημα, προκειμένου να κυριαρχήσει πάνω στις ανόητες μάζες κατασκεύαζε αντιπαλότητες... Πόσο στυγνά μετέτρεπε τους ανθρώπους σε πεζοδρομιακές φατρίες προκειμένου να κυριαρχεί πάνω στα συντρίμμια τους κι έτσι ελάχιστες μεγαλοαστικές συμμορίες να σκυλεύουν πτώματα και πατώντας επί πτωμάτων να ευημερούν πάνω στη δυστυχία των ηλίθιων. Σπούδασα τη μικρότητα αυτού του Συστήματος κι ευτυχώς κάλιο αργά παρά ποτέ κατάλαβα ότι το Σύστημα αυτό δεν είναι απρόσωπο αλλά καθρεφτίζεται με το είδωλο όλων όσων ηθελημένα ή αθέλητα συμμετέχουν στην τεχνητή «αντιπαλότητα» των δήθεν ιδεολογικών ‘Παρατάξεων’ των οποίων οι συγκρούσεις καταλήγουν στην εδραίωση της κυριαρχίας των ολίγων...
[...]
Οι πεινασμένοι να αλληλοσπαράσσονται για να κυριαρχούν οι πλουτοκράτες και οι προστάτες τους τα καλοφαγωμένα μαντρόσκυλα του σάπιου αστικού Συστήματος! Καλός μαλάκας θα μου πει κανείς ήμουνα... Ίσως ναι ίσως όχι!
Εκείνο που θυμάμαι είναι κάποιες αξίες να με ωθούν ανεξέλεγκτα μέσα σε ένα ρεύμα ανάξιας καθημερινότητας που άλλοι διαμόρφωναν για μένα. Κάποιοι επιτήδειοι με έσπρωχναν σε τεχνητές και ανάξιες αντιπαλότητες κι ένας από αυτούς σίγουρα ήταν και ένας κομπλεξικός που ήθελε να καλύψει τις απελπιστικές υπαρξιακές του ανασφάλειες στήνοντάς γύρω του μιαν αυλή μαριονετών η οποία θα του προσέδιδε λόγο υπάρξεως. Κι αυτός δεν ήταν παρά ένα πιόνι του Συστήματος το οποίο παράγει αβαντάρει και διαθέτει κάμποσα τέτοια πιόνια.
[...]
Ε λοιπόν έχω το θάρρος να πω ότι είχα πέσει κι εγώ στη παγίδα του κατασκευασμένου φανατικού οπαδού ενός αστείου ‘φυρερίσκου’ ενός πλάσματος που αν η Κοινωνία είχε στοιχειώδη ευθιξία θα τον είχε κλείσει σε κλουβί και τα τον περιέφερε στις γειτονιές να διασκεδάζουν οι θλιμμένοι δανειολήπτες! Ναι σε μια κοινωνία που το Σύστημα υποχρεώνει τους ηλίθιους υπηκόους του σε ισόβια τοκογλυφική αφαίμαξη, εγώ ο μεροκαματιάρης κατευθυνόμουν από έναν μισότρελλο ‘γκουρού’ εναντίον άλλων μεροκαματιάρηδων γιατί έτσι το ήθελε η ‘ιδεολογία’ η μάλλον τα ανομολόγητα βιοποριστικά συμφέροντα του ‘γκουρού’ ο οποίο βέβαια ποτέ δεν έμαθε τι θα πει μεροκάματο.
[...]
Τι αντιπροσώπευε για μένα αυτή η θλιβερή προσωπικότητα; Στην αρχή τα πάντα, όχι γιατί με έπεισε έστω και μια στιγμή για την αξία που ποτέ δεν είχε αλλά διότι έβλεπα πολλούς σαν και μένα να την πλαισιώνουν πιστεύοντας όπως κι εγώ ότι αντιπροσώπευε κάποιες αξιες. Έλεγα ‘δεν είναι δυνατόν για να είναι όλοι αυτοί γύρω του αξίζει!’ και έτσι υπάκουα στις προβοκατόρικες διαταγές του χωρίς να τις κρίνω. Ήμουν στρατιώτης τους κι ήξερα πως ο στρατιώτης δεν κρίνει αλλά υπακούει!»
αναδημοσιευμένο απόσπaσμα από tvxs.gr
